Nagsimula lahat isang Biyernes ng gabi, ilang linggo na ang nakalilipas, nang magkita kami ni Kuhracha sa isang kainan dito sa Alabang.

Sa paghuhuntahan namin, (pareho pa naman kaming madaldal at makwento), napagusapan ang pagkikita ng mga magkakaibigan sa blogosperyo. Ang setting? Videoke. Bakit Videoke? Bakit ba, walang basagan ng trip.

Gusto nila (itago na lang natin sila sa pangalang Salbehe, Vajarl at Shea) na magvideoke naman at napagusapang gawin ito sa isang resort. Sabi ko ok na idea ang videoke. Dahil kahit papano’y nasa tono naman ako at si Daddy Bong ay kulang na lang maging professional singer, mahilig din kaming magvideoke.

Ang sumunod na tanong ay saang resort at kailan? Biglang nagtanong si Kuhracha kung may videoke daw ba kami. Tamang tamang meron nga. Parang nagimbestiga lang ano? Napaisip din naman ako na kung sa resort gagawin, at overnight pa, baka malabong makasama kami nang di namin isinasama ang mga bulinggit na piglets. Kaya ayun, napagkasunduang gagawin ang videoke sa amin…aktwali, sa bahay ng aking mga magulang kung saan dati ako nakatira (shempre, saan pa ba?)

Kailan naman ang party? Hindi maaari noong weekend na iyon dahil nakatakda kaming lumipad patungong lah lah land. Ang sumunod na weekend naman ay kaarawan ni Rizal. Hindi din pwede. Bakit? Hindi ko alam basta naisip namin ni Kuhracha na hindi yun pwede. (napapaisip tuloy ako kung bakit nga hindi pwede.) At sa wakas ay itinakda naming gawin iyon sa sumunod na weekend.

At yun nga ay naganap noong Sabado. Pero ilang araw bago yan ay katakut takot na plurk private messages muna ang aming pinagsaluhan. Karamihan dito ang usapin sa oras ng pagkikita ng mga dadayo sa Sta. Rosa, kung paano nila pupuntahan ang promding sina Mami Kaye at Dadi Bong, anong mga dadalhin—shempre kaunaunahan ang alak at chismis, at marami pang iba. Maraming inimbita, pero marami rin sa kanila ang isnabero at isnabera (joke lang pero half-meant.)

Sa huli’y siniguradong darating ang mga sumusunod: Kuhracha, Vajarl, Shea, Kikilabotz, Salbehe at isang misteryosong guest na itago na lang natin sa pangalang Duking.

Pasado alas-5 na ng hapon nang timbrehan ako ni Kuhracha na nasa Sta. Rosa na sila nina Vajee, Shea at Kikilabotz. Matapos ang sampung minuto, naroon na sila sa tagpuan sa plaza ng Sta. Rosa. Doon namin sila sinundo ni Dadi Bong at Jeremy na biglang naging mahiyain sa mga tao…inaantok lang pala. Ayun, pagkasakay na pagkasakay nila sa aming sasakyan, sinabi rin nila agad na may kagandahan silang ginawa (read: katangahan) Ano yun? Naiwan lang naman nila ang French fries at hotdog na dinayo nila sa Festival Mall sa Alabang. Mabuti na lamang at yun ang eksaktong mga binili ko noong gabi ng Biyernes bago umuwi. Sana lang nakita ng driver ng van na sinakyan nila ang mga naiwan nilang epektos para naman mapakinabangan pa rin kahit papano.

Matapos ang ilang mga lakad pa ay umuwi na rin kami sa amin. Pagkababa ng mga gamit at pagkapahinga, sinimulan na ang pagkanta…sinimulan na pala namin ni Cassie. (mabuti na lang at naiayos na ng kapatid kong si Anne at ng kanyang nobyong si Bonid ang lugar kung saan kami magkakantahan)

Kinanta namin ni Cassie ang walang kamatayang Paparazzi. Gusto kong isipin na namangha sila sa galing ng anak ko. (walang kokontra. Stage mother din ako akala nyo!) At sinundan namin ng awiting inaawit namin sa aming pagtulog ang You Changed My Life in a Moment. Taob na naman sila kay Cassie.

Maya maya pa’y inumpisahan na rin nilang kumanta at kumain ng chichirya. Di kami makapaghapunan dahil wala pa noon si Salbe na kasalukuyang nagbibiyahe papuntang Robinson’s Sta Rosa upang katagpuin si Duking (uuuuyyy!) Isang oras lang naman ang pinaghintay ni Duking (na buti na lang e hindi naduling sa paghihintay).

Pasado alas-8 na nang magparamdam si Salbe at sabihing magkasama na sila ni Duking. Sinundo sila ni Dadi Bong habang ako ay naiwan para makikanta.

Pagkarating nina Salbe, nagkumustahan, pakilanlanan, at nagkayayaan nang kumain (tama ba ang chronology?) pinakahuling dumating si Salbe pero pinakamalakas at nangunguna ang boses niya sa pagsabing “sige” nung magyaya akong kumain na kami.

Habang kumakain, sige pa rin ang kwento. Kinuwento niya ng bonggang bongga ang istorya ni Roi. (Roi, kung mapunta ka dito sa site ko, patawad. Pinagusapan ka namin. Sabi naman ni Salbe, may bendisyon mo naman…di ko nga lang alam kung may bendisyon mo nung laitin ka namin. Hahaha! Biro lang, Roi.)

Matapos ang kainan, nagpahinga ulit sa extension ng bahay kung saan kami nagvideoke, at nagkaron na ng tarotan. Ako ang unang sumalang. Kakaiba ang tarot cards ni Salbe. Maganda, kakaiba, nakakatakot, at higit sa lahat, kulang! Pano mo naman mahuhulaan ng tama ang isang tao kung kulang ang tarot cards? Iyon lang magaganda ang picture ang dinala ni Salbe. Pero di namin alam yun shempre nung una. At dahil ako ang unang sumalang, mega shuffle ako ng cards at pagkatok ng dalawang beses. Ang maganda nito, me kasamang pagsambit ng Knock Knock habang kinakatok ang deck ng cards. May silbi pala yun. Dangan lang at basic service lang ang ibinigay ni Salbe sa akin. Pero dahil may baong panangga si Kikilabotz, ayun, may value-added service ang hula ni Salbe sa kanya. Kung ano yon ay di ko sasabihin kasi baka magpahula kayo kay Salbe at di na kayo maexcite. Ang totoo, exciting ang mga hula ni Salbe na lalo pang pinaexciting ni Duking.

Maya maya lamang, matapos hulaan ang halos lahat ng naroroon, ay binalingan na namin ang pagkanta. Hindi namin pinatawad ang mga bago at lumang kanta, at lalong mabili ang mga kanta ng Aegis, Air Supply, new wave, at higit sa lahat, ng palabas na Glee. Ang Videoke King award ay dapat kong ibigay kina Vajarl at shempre, kay Kikilabotz. Hands-down winner sana si Kikilabotz na talagang ipinagmalaki pa nila sa akin ang husay at talento sa pagawit, pero kelangan ko ring bigyan ng pansin si Vajee na kinabog si Chris Colfer at pati na rin si Dadi Bong sa pag-awit. At ang Videoke Queen ay walang iba kundi si Kuhracha. Kasabay ng pagkanta ay ang pagtagay…may beer at may tequila at ang tanggera? Si Shea. Sinabihan ko siyang huwag madudulas sa hagdan dahil kawawa na naman ang mga binti niya pag nagkataon.

Lampas hatinggabi ang inuman at kantahan. Mabuti na lamang at naisipan pa naming magkodakan bago magmukang “wasted” ang mga tao. Wala namang nalasing, pero kung narinig mo siguro kung paano ang kantahan, malamang di mo malalaman ang pagkakaiba ng lasing sa hindi lasing. (biro lang!)

Nang mapagod sa pagkanta, napagbalingan ang kwentuhan. Maraming maraming maraming maraming kwento. At sa palagay ko, kung ikaw ay isa sa mga blogger na mahilig magpunta sa mga blogsite ng mga taong nagkita kita noong Sabadong iyon, pihadong isa ka sa mga napagusapan namin.

Magaalas-4 na nang magpasya kaming lisanin ang bahay ng aking mga magulang upang lumipat sa maliit naming tirahan na walking distance lang din naman mula doon. Si Duking ay nagpasyang umuwi sakay ng kanyang motorsiklo, habang lahat kami’y naglakad na papunta sa aming tahanan. Pagod na ang lahat at antok kaya’t si Kikilabotz, paglapat pa lamang ng likod sa higaan, ay daglian na ring natulog.

Kami ni Bong ay naghanda na rin sa pagtulog at ilang minuto lang, ay tahimik na ang buong bahay.

Kinabukasan, matapos ang brunch ay nagpasiya nang umuwi ang lahat. Ayun, balik sa ingayna lamang ng mga piglets ang munting bahay namin, na sumandaling napuno ng halakhakan ng mga bisitang nagsipagbalik na sa kanikanilang buhay at bahay…

Anyare?

______________________________________

Update:

Dito ko na lamang ilalagay lahat ng mga larawang kuha nung gabing yun. Muntik na magkalimutang naghanda kami ng camera para may ebidensya ng pagkikita dahil nasobrahan yata ang lahat sa kanta, inom at chismis. pero narito ang ilang mga larawang naalala naming kunin…

Sana parang Facebook lang, na pwedeng i-tag na lang ang mga larawan kasi parang lasing lang ata ang naglagay ng caption. hehehe. Nagmamadali po ako kasi siningit ko lang ito. Dahil si Dadi Bong e kanina pa nagtetext saken at pinepressure akong magpost ng mga pictures dito.

Sa uulitin!