Featured Posts

Rest in peace, Bonid. [caption id="attachment_1127" align="alignleft" width="432" caption="Rest in peace, Nid. "][/caption] This afternoon, I finally paid for the flu vaccines the family and Anne will have. But with a heavy...

Read more

Not-so-Fair-Use of our family photo I first posted the above photo in my then Wordpress-hosted blogsite before I migrated to this self-hosted site. I posted this photo taken by our friends because I found this and the others too nice not...

Read more

Please allow me to continue where I left off in yesterday's post. This time though, it will just be a narrative report  (heheh) of what happened after my dearest hubby surprised me and made me cry a river...

Read more

Seven years into our marriage, eight years of togetherness, really, if you will count the one year we were a couple, or even fifteen years if we will consider the time we were introduced to each other,...

Read more

What is more fun in the Philippines? At dahil uso na rin lang naman ang gumawa ng mga kung anik-anik tungkol sa hashtag na ItsMoreFunInThePhilippines, I made some myself. Dami pa kong gustong gawin pero ito lang muna:     ...

Read more

  • Prev
  • Next

Lost Prestige

34

Category : life outside work, musings

I was reading a blogpost by a doctor who happens to be a friend of my cousin who’s also a doctor. In it, she was reminiscing about that time when she was still filling out an application for UPCAT (University of the Philippines College Application Test) and she needed to fill in that part that asks what her first and second choice courses were.

She thought about Business Ad as her first choice course, which is a quota course, and Journalism as her second choice course, a non-quota course, and a fall back just in case she doesn’t get accepted in her first choice course.

I thought that weird since I knew Journalism to be a quota course during my time. And then it hit me. During MY time (yes, that was eons ago, unfortunately), it was not yet  BA Journalism as it’s now known. It used to be BA Communication and yes, it used to be a quota course. Then when you get into the program, and after spending a semester in the college, all you first year students line up outside the College Secretary’s office for THE Interview where you would be asked where you wanted to major in. There were four departments: Broadcast Communication, Journalism, Communication Research, and Film and Audio Visual Communication.

Heck. Thing is, I remember, during my time, people killed in order to get into the Program because well, it was a quota course and there was just too much satisfaction knowing you got into a quota course. However, I don’t know what happened because the following year, the BA Comm Program suddenly became BA (insert name of department here) effectively breaking into four courses what used to just be one. That said, the once quota course became a non-quota course. Hence, another fall-back option just in case an applicant doesn’t make the cut in her first choice course.

I was suddenly saddened. Maybe because I was once again reminded of the lost prestige. But well…who am I kidding? What prestige is there to talk about, anyway?

 

1 person likes this post.

Same Shit, Different Day

34

Category : family, life outside work, Motherhood and parenting, musings

“Ma, pagod na pagod na ko.”

Ito ang mga salitang bumungad sa akin, pagtawag ko kay Ate Kara, ang aking panganay nung isang hapon nang Huwebes. Kasalukuyang nasa opisina ako noon at nagtatrabaho, pero itinigil ko ang trabaho ko para tawagan siya dahil naramdaman kong kailangan niya nang makakausap.

Naalarma ako nang sabihin niya ito, habang umiiyak. Tinanong ko kung bakit. Binato daw siya ng chalk ng kaklase niyang lalaki habang may isinusulat siya sa pisara, bilang bahagi ng kanyang pagiging pinuno ng kanilang grupo sa sabayang pagbigkas. Third year high school si Ate Kara at bukod sa pagiging pinuno ng grupo nila, ay pangulo din siya nang kanilang klase.

Tinanong ko kung anong nangyari matapos siyang tamaan nang chalk. Umiyak daw siya dahil sa pagod at pagkapahiya, pero pinagalitan naman daw ng kanilang adviser ang buong klase. Nagsorry na rin ang kaklaseng nambato ng chalk, na nagsabi ring hindi niya sinasadyang gawin yun. Ok na rin, sa isip ko. Pero patuloy ang pagiyak niya, at naramdaman kong hindi lang siya pagod physically. Pagod na rin siya emotionally. Napipikon sa mga makukulit na kaklase, nasasaktan sa hindi pagsunod sa kanya…naiinis sa pressure na ramdam niya, at pagod na sa araw-araw na pageensayo.

Bilang nanay, I wanted to give that prick a piece of my mind. After all, nobody hurts my dearest daughter, right? Pero alam ko ring bilang nanay ay may responsibilidad akong turuan siyang rumesponde nang tama.

Sinabi ko sa kanyang ipagpalagay na lamang na ang mga kaklase niyang lalaki ay talagang kulang pa sa pang-unawa o maturity. Higit sa lahat, sinabi ko sa kanyang isipin niya ang kanyang kapatid na lalaki, si Jeremy, apat na taong gulang. Sa ngayon, napakakulit, napakalikot, napakahirap pagsabihan kung minsan ni Jeremy. Takbo dito, takbo doon, likot dito, likot doon.

Lilipas ang panahon, tatanda si Jeremy, pero halos nakasisiguro na akong isa siya sa mga magiging concern ng kanyang mga guro sa kakulitan. Sampung taon mula ngayon, maaaring mangyaring may kaklase siyang pagud na pagod bilang lider ng kanilang sabayang pagbigkas, who also happens to be the president of the class. Nagsusulat ang kaklase niyang iyon sa pisara hanggang maisipan niya, out of the blue na batuhin ito ng chalk. Iiyak ang kaklase niyang iyon, at mapapagalitan silang lahat ng kanilang guro.

Sabi ko kay Ate Kara, “Anak, isipin mo na lang na para kang naglalagay sa alkansya para sa mas maliliit mong kapatid. Sa pagpapatawad mo sa kaklase mo ngayon na nanakit sayo, we can hope that in the future, if your brother does the same to a classmate and he apologises for it, his classmate will also accept it and forgive him, and they can move on after that.” Napatawa siya, sabay sabi’ng “oo nga ano, ngayon pa lang, ang dami na niyang kalokohan.”

Matapos ito ay nakapagkwentuhan na kami nang maluwag tungkol sa maghapon niya sa klase. Hindi rin ako nagtagal sa opisina, dahil gusto kong mabuo ang kasiyahan niya. Bumili ako nang pagkaing paborito niya at umuwi na. Pagdating sa bahay, niyakap ko agad siya at hinalikan, at niyaya nang kumain. Nakangiti na siya, halatang maganda na ang mood. Sa katunaya’y naubos ang pagkaing dala ko para sa kanya.

 

Yun lang naman ang kelangan…marami pang mga ganitong tagpo ang mangyayari…same shit, different day, ika nga, pero alam kong hanggang kaya kong maging nanay sa kanilang tatlo, walang luhang hindi mapapalis, walang sugat na hindi magagamot, at walang suliraning di mapaparam.

 

——————————————————————————

Ang sulating ito ay tanda ng aking pagsuporta sa ikatlong kaarawan ng datnet ng isa sa mga matatawag kong tunay na blogger sa mundong ito, si Lio. Kampai, Lio!

3 people like this post.

Usapan bago matulog

25

Category : family, life outside work, Motherhood and parenting, musings

Bago matulog kagabi, habang nakahiga sa kama katabi ang dalawang piglets na sina Jeremy at Cassie, tinanong ako ni Jeremy kung nasan daw si Daddy (Bong).

 

Jeremy: Mama, san si daddy?

Mama (ako):  Daddy left already because you are both makulit. (At the time, Bong was taking a bath.)

Jeremy: Bakit alis si Daddy?

Mama: Kasi makulit kayo ni Cassie, you don’t want to sleep yet. If you don’t sleep yet (and it was about past 11pm already), mama will leave also.

Jeremy: Si Daddy, alis. si Mama, alis. Si ate din, alis?

Mama: Yes. Daddy, mama, and even ate will leave.

Jeremy: E pupunta na lang ako kay mommy (mommy is my mom, their lola)

Mama: You can’t leave the house. You will be left here in the house.

Cassie (my ever precocious principal): Sige, ra-run ako!

 

Ayun, hindi ko na napigilang mapahagalpak ng tawa. Yung kagustuhan kong matakot sila para matulog na, e nagbackfire bigla sa akin. Hindi ko naman kasi naisip na ilang hakbang lang at bahay na ng mga magulang ko. Hindi ko rin naisip na pinagbawalan ko silang magtatakbo dahil pag napapagod e inaatake ng hika. At ang siste, mukhang ako pa ang natakot sa gagawin nila. Mahirap pag mas matalino pa sayo ang mga anak mo. Kainaman!

3 people like this post.

What’s your favorite film?

23

Category : family, life outside work, Motherhood and parenting, musings, Work

Nanood kami kahapon ng T3, Yes, Transformers 3 sa Robinson’s Sta. Rosa. Hindi 3D yung pinanood namin. Dapat kasi sa SM Sta. Rosa kami manonood kung saan all 3 cinemas showing Transformers 3 ay in 3D. Pero dahil pagdating namin shortly before 12, ay ga-sawa na ang pila, we decided to transfer to the nearby mall. Tinawagan ko pa yung cinema shempre bago kami lumipat.

Kaye: Good morning, I’d like to know what time Transformers 3 is showing in your theater.

Robinson’s cinema lady (RCL): 12 noon, ma’am. Kaya lang hindi po 3d. Yung 3d po ang next showing is at 1:45pm.

Kaye: ok lang kahit hindi 3d. Mahaba rin ba ang pila pagbili ng tickets?

RCL: hindi naman po masyado.

Ok, after hearing this, naexcite kaming lumipat sa kabilang mall at nagmamadali, halos patakbong umakyat papuntang third floor. Namangha talaga ako sa nakita ko pagdating dun. Walang pila. Napareklamo pa tuloy ako ke Ate Kara. Sabi ko, sana sinabi na lang niyang walang pila kesa sinabi niyang hindi masyadong mahaba ang pila. Nawindang ang beauty ko e. Joooooke! Haha! (Magreklamo daw ba.)

E di nanood nga kami ng T3.

Pero ang totoo, hindi tungkol sa T3 ang kwento ko. Ito ay tungkol sa Harry Potter. Kung sinabi ko dito na mamadaliin na namin ang panonood ng Harry Potter Deathly Hallows 1 last weekend, ginawa nga namin, pero di namin natapos sa hindi maipaliwanag na kadahilanan.

Pero hindi pa rin dito ang kwento ko. (Nakakapagod no, ang haba na ng intro ko e.)

Eto na. Naalala ko lang kasi na two years ago, Bong and I took the IELTS exam. IELTS stands for International English Language Testing System. Requirement ito kapag mag-aaply ka ng trabaho sa ibang English-speaking countries tulad ng Australia, UK, at ewan ko na kung saan pa. Prior to the exam, relaxed lang ako kasi naman sabi ko, English exam lang yan eh. ano ba namang mahirap diyan? Listening, essay writing, reading at speaking ang exams. Since di naman ako hirap sa English, at palagay ko passable naman ang writing at speaking skills ko, wala naman siguro akong magiging problema. But a few days prior to taking the exam, my sister-in-law who is a doctor in Australia told us (Bong and me) to look for reviewers since the exam is quite difficult. Natakot much tuloy ako at napabili ng reviewer ang aking mother-in-law nang wala sa oras. Ako naman nagresearch sa internet.

Araw ng exam. Maaga kami ni Bong sa Shangri-La Makati kung saan ginanap ang exam. Napakaraming nag-take ng exam noon at nung simulan na, armed with prayers, e sinabi ko na lang sa sarili ko na bahala na si batman este si Lord, tutal ginawa ko naman talaga ang makakaya ko.

After the exam, we proceeded to another building in Makati where the speaking part of the exam would be administered. May mga apat yatang rooms kung saan may naka-assign na examiner. Walang nakaaalam kung ano ang itatanong ng examiner. Swerte mo kung medyo friendly ang examiner mo, pero kung mapatapat ka sa Pilipinong napakayabang kung umasta, may british twang pag nagsalita, malaking maitim na mama, at nakakatakot kung magtanong, medyo mapapalunok ka kahit pa nga alam mong passable ka pag nagsalita ka sa English. Napalunok ako kasi ganun yung natapatan kong examiner. Nung una, may-I-introduce myself muna ang drama at napansin ko na pag nagsasalita ako, ang hilig nya kong taasan ng kilay. Leche much.

Tinanong niya kung ano raw trabaho ko, san ako nagtatrabaho, at san ako nag-aral. Napansin kong nagliwanag ang muka niya nung sabihin kong sa peyups ako nagtapos ng kursyong peryodismo. Shempre, in English, it means Bachelor of Arts in Journalism from the College of Mass Communication in UP Diliman. Tinanong niya pa nga kung sino sino daw mga naging propesor ko. Nagbanggit ako ng ilan. Di ko naman alam kung kilala niya yung mga nabanggit ko. lech.

Pero ang pamatay na tanong niya ay eto na. “What is your favorite movie and why?”

Nasabi ko na bang Journalism major ako at hindi Film and Audio Visual Communication major? Kapitbahay lang ng departamento namin ang FAVC pero ako, galing ako sa Journ dept. Magkaiba kaya yun.  Pero narealize ko na yung tanong naman niya e napaka-common. Sa sobrang common, wala akong maisip dahil dala na rin ng kaba sa itsura niya. Kahit nakakapagsalita ako ng English nang maayos, pag ganun kalaking mama ang nasa harapan mo at nagme-make face pa habang nagsasalita ka, matatakot ka talaga. (Idagdag pang neneng-nene ako. chos. Pagbigyan nyo na ko.)

At anong intelihenteng sagot ang nasabi ko? Walang iba kundi Harry Potter. Tinaasan ako ng kilay ni mamang maitim at malaking may British twang. “And why is that your favorite movie?” tanong niya.

Hindi ko na maalala ang sagot ko. Parang tunog pang Ms. Universe ang naaalala kong isa sa mga paliwanag ko. Sabi ko because it’s a film whose ultimate message is that of love’s triumph over evil. Naks. Feeling ko naman mas maganda yun kesa sa major major answer ni Venus Raj.

Pero after that, napaisip ako. Bakit ko nga ba gusto ang Harry Potter?

Because I am a mother and I understand clearly why Lily Potter chose to die for her son. I know, because I would do that, too.

Because amidst a world that is surrounded by apathy, it teaches us that pretty much everything could be accomplished with unity. The people protecting Harry at all costs were able to prove that.

Because it teaches us about faith and hope, and yes, love.

Alam ko namang hindi yan lang ang nagiisang pelikulang pagkukunan ko ng mga aral na nabanggit ko pero bakit ba, e sa Harry Potter ang naisip ko.

After the speaking exam, medyo nagrelax na yung speaking examiner ko, at bago ako umalis, tinanong nya pa ako what movie I recently watched. Hindi ko na maalala ang naisagot ko sa kanya pero bilang parting shot, sabi niya, “Enjoy the movies, Ms. Journalist.”

Hindi ko alam kung may himig pang-aasar yun, pero hinintay ko na lang ang magiging resulta ng exams. Ang pinakamataas na marka para sa lahat ng apat na exam ay 9. Dapat akong makakuha ng 7 man lang kung may balak akong magapply ng trabaho abroad.

Isang buwan ang lumipas at nakuha na namin ang scores. Ang akin, Listening: 8, Reading: 9, Writing: 9…at ang Speaking: 8.5. Over-all score: 8.5 (dapat 8.625 yun pero wala sa kanilang grading system ang ganyang grade kaya na-round off sa mas mababa ang over-all score ko) At sa palagay ko naman, kahit na tinaas-taasan ako ng kilay ng speaking examiner ko, nagustuhan pa rin niya ang bugok na sagot ko.

 

At bakit ko ‘to nakwento? Dahil nag-expire na ngayong June 2011 ang result ng IELTS namin ni Bong. Hay…kelangan na naman yatang mag-exam.  Grin

———————–

N.B. Ang title dapat nito ay “What’s your favorite movie?” pero dahil bawal ang search string na movie sa aming office, iniba ko at ginawa kong film. Smile

 

1 person likes this post.

Summer Outing sa Pansol

78

Category : life outside work, musings

Sa lahat ng mga pinlanong lakad kasama ang mga kaibigang bloggers, ito ata yung pinakamatagal na pinagplanuhan. Bakit hindi, e hindi lang naman kaunting oras ang pagsasama, halos isang araw, actually, at hindi lang inuman, kwentuhan, kantahan at basagan. May kasama pang swimming.

Naganap yun nung Sabado, May 14, sa isang private resort sa Pansol. Tito ko ang nagmamanage ng resort kaya madaling nakausap. Buti na lang at nagcancel ang nakareserve kaya nung ma-book, excited na lahat. We were supposed to be there at 7pm at ang alis ay kinabukasan, 5pm. Pero nung gabing yun, ang dami daming ibang grupo ang nagkayayaang magpunta lahat sa south kaya ang resulta, sobrang traffic! sakay ng aming puting sasakyan, we left Sta. Rosa at 5pm. Ako, si Ate Kara, Jeremy, Cassie, ang kapatid kong si Anne, ang boyfriend niyang si Onid, at ang aming dalawang yaya. At dahil kami lang ang may sasakyan, bukod sa mga damit at gamit pampaligo at mga pagkaing dala, may mga dala pa kaming lutuan, at kung anik anik pang mga gamit. Mabagal ang usad ng trapiko. At nang sa wakas ay nakarating na kami sa Calamba, tumigil kami sa Burger King para kumain. Matapos ito, tuloy tuloy na kami sa resort. Nakarating kami pasado alas-8 na ng gabi.

Pagkarating dun, ibinaba ang mga gamit, inayos, at maya maya lang nagtatampisaw na sa swimming pool ang aming mga makukulit na piglets. Nakijoin na rin ako. Kung nagtataka kayo kung bakit wala si Daddy Bong, e dahil kasalukuyan siyang nasa Cebu at naghihintay ng flight pauwi ng Maynila.  Ginanap ang graduation ng McDonald’s Kiddie Crew doon, at siya ang punong abala dito. Sa kamalasan nga lang, nagkaaberya ang flight niya kaya inumaga na siya ng dating sa Maynila. Meron siyang kwento dito.

Past 9pm na nang makarating si Kuhrach. Nanggaling siya sa Sta. Cruz kaya siguro mas mabilis siyang nakarating. Hindi ko na alam kung anong oras nagdatingan ang iba, mga past 10 na siguro ng gabi. AT shempre, dahil marami sila, ang saya ng entrance nila: Si Salbe, ang kanyang mga kapatid na sina Essy at Emon, si kaibigang Roi na mayaman at may 60k na tax, ang kaibigan niyang si Harvey na close na close kay Salbe, si Vajarl, si Yanah, si Kulisap, si Roastbeef, si Lababo, at si Lio na maraming stalkers. (Guys, may nakalimutan pa ba ako? wala na, di ba?)

Napakainit ng gabing yun, at dahil napakainit din ng tubig sa pansol, mainit ang lahat ng kaganapan na hindi ko naman nasundan lahat. LOL! Ang totoo, ang nagpainit sa lahat, e yung tinimpla ni Salbe na gin with melon juice and brown coffee. Isipin nyo naman ang lasa nun. Hindi nyo maisip? wag na. Hindi ko rin maisip. Sinundan yun ng Red Horse with Sprite kaya naman kinabukasan, wala na atang makaalala sa mga nangyari.

Ako, gustuhin ko mang magswimming nang walang patumangga, hindi ko nagawa dahil nung kasagsagan ng pagsuswimming ko kasama ang mga ka-wavelength, e biglang nagising ang mga piglets na sina Jeremy at Cassie. Dala na rin siguro ng wala sa tonong pagkanta ni Lababo. Maryosep. Pareho pala kami ng iniisip ni Anne. Habang nakahiga, pinipilit naming itama sa aming mga isip ang tono ni Lababo. haha! Peace, Labs. At dahil di ko maiiwan ang mga bata nang hindi sila mismo tatalon ulit sa swimming pool, ay napilitan akong iwan ang seryosong kwentuhan tungkol sa love at relationships sa pool.

Nung mag-aalas 4 na ng umaga, dumating na sa wakas si daddy Bong. Laking pasasalamat ko nung makita ko siya kasi worried talaga akong di siya makakauwi at masyado nang pagod para magbyahe. 36 hours na siyang hindi natutulog nung mga panahong yun. Pero buti na lang at energizer bunny ata itong hubby ko. Nakuha pa niyang magtravel to Pansol to be with us.

Pasado alas-6 na ng umaga nang maisipang tumigil sa pagwawala sa videoke ang F4 na itago na lang natin sa mga pangalang Roi, Kulisap, Lio, at Lababo. Jusme. Marami sigurong nagpasalamat! Ako, nakatulog na rin at nagising pasado alas-8 na nang umaga. Una kong pinuntahan ang dining/videoke area at namangha sa nakita. Parang scene lang naman sa isang alien abduction movie. Ang gulo gulo, nakakalat ang mga upuan, ang mga bote, at higit sa lahat, ang pagkain na pinagpipistahan na ng mga langaw nung mga panahong yun. Nasayang ang mga inihaw na tilapya at liempo. Sa sobrang ka-wasted-an ata, e walang nakaalalang takpan man lang ang mga pagkain. AT higit sa lahat, may mga bubog ng nabasag na bote ng Tanduay Ice. Kung sinong salarin, alamin natin mamaya.

AT dahil ako pa lang ang gising nung mga panahong yun, isa isa kong nilinis ang area, at maya maya pa, nagkaron na ng semblance of order yung paligid. At about the same time, nagising na rin ang dalawang yaya ko kaya tinulungan na nila ako sa pagluluto ng pagkain…nagsangag ng kanin, nagprito ng bacon at itlog, danggit, gumawa ng tuna spread (Si Kuhrach pala ang gumawa nito), nagluto ng sinigang, noodles for spaghetti, at spaghetti sauce. Nagluto ako ng spaghetti, dahil yun din ay naging advanced birthday celebration ng aming dalaginding na si Ate Kara who turned 14 yesterday, May 17.

Maya maya rin lang ay naglabasan na sa lungga ang mga tao, sa pangunguna nina Kuhrach at Kulisap. Buti na lang at koboy naman ang mga tao kaya kahit anong nakahain sa mesa, sinunggaban nila. Ang hindi lang ata nakakain ay si Yanah na sobrang masakit ang ulo dahil sa…hindi na rin niya maalala. Ganun katindi ang pinainom ni Salbe! Siguro rin kaya masakit ang ulo niya, e dahil nawalan siya ng kapares ng contact lenses niya. Sayang! Siguro by now, malinaw na ang mata ng swimming pool na nakakuha ng contacts niya. LOL!

Nang makakain, nagvideoke ulit ang iba, at ang iba naman ay lumusong na ulit sa swimming pool. Kesehodang sobrang init ng panahon, swimming galore pa rin ulit ang lahat. At about 3pm, nagsama sama ulit ang lahat sa dining area para kantahan ng happy birthday si Ate Kara ko. Matapos yun, kainan na ng cake, at maya maya lang, umahon na rin, para tuluyan nang umuwi sa aming mga bahay.

Sabi ko nga, hindi ko lahat alam ang nangyari kaya yung mga natuklasan at naisip ko randomly, ay dito ko na lang isusulat:

1. Walang sinabi ang original na F4 sa pinagsama samang pwersa nina Lio, Lababo, Kulisap, at Roi. Magaling sumayaw si Kulisap, sabi ni Ate Kara at sila ang nakabasag ng bote ni Lio habang magkasayaw silang dalawa. Sabi rin nila, maganda raw palang panggamot sa nabubog ang Joy Antibac. Glowing inside si Kulisap. Ang masasabi ko naman, dapat, hindi sila nagpapasugat kung kelan tulog na ko. May dala kaya akong First Aid kit nun! Ayun, dumanak ang maharlikang dugo sa resort dahil kay Kulisap. Nasa tono ang pagkanta ni Lio na sobrang hilig din pala sa videoke. Siya ang nagumpisa, siya rin ang tumapos sa videoke marathon. at si Lababo. Nasabi ko na bang hirap na hirap akong itama ang tono niya sa pagiisip ko? Siya talaga ang salarin kung bakit nagising si Cassie in the middle of the night at umiyak nang umiyak. Hindi nya matiis ang naririnig niya sa labas. Mabuti na lang at bawing-bawi ka sa kitkat na nilantakan ng dalawang batang pinuyat mo. bwahahahah!

2. Ang pogi pala talaga ni Roastbeef. Di ba, toot toot? Nung makita niya si Daddy Bong nung umaga, napaalis siya sa pwesto niya at kunwaring nagpunta malapit sa lutuan. Nung tawagin ko para ipakilala kay Daddy Bong, saka niya inamin na nahihiya siyang lumapit kaya napalayo siya bigla. ahahahaha!

3. Mas maganda si Essy kay Salbe. Sorry, Salbe. baka kasi sakaling isama ako ni Essy sa concert ng Maroon 5. Haha! Joke lang. Ang totoo, tuwang tuwa ako na nameet ko na finally si Essy…si Essy na sumira sa record ko bilang may pinakakiller smile sa ilalim ng tubig…si Essy na kumabog sa aming lahat sa pagpose sa mga pictures. Si Essy, si Essy, puro na lang si Essy!

4. Tahimik si Emon. Hindi ko alam kung bakit sa kung anong kamalasan e naging kapatid niya sina Salbe at si Essy. (si Essy na naman. Nasabi ko na bang natutuwa ako kay Essy?)

5. Pag nalalasing, wala ring naaalala si Yanah. Para siyang si Lio na sinusunog ang utak kapag napapainom ng kung anu anong kakaibang lasang timpla ng inumin. Bumirit ng maraming beses si Yanah sa videoke. Pero ang pinakamahalagang usapan nung gabing yun ay si PP. Kung sino siya, tanungin nyo na lang si Yanah. Hihi!

6. Si Lio ay napakaraming tanong tungkol sa love and relationships. Naging instant marriage/relationship counselor tuloy ako. Pero ang mahalagang revelation tungkol sa kanya na ngayon ko lang narealize, siya ang long lost mommy ni Jeremy. Akala ko pa naman pinanganak ko si Jeremy. Akala ko lang yun, pero hindi! hindi! hindi! Nagulat ako dahil todo bonding sila ni Jemjem. Akala ko nga ipaaadopt na ni Jeremy si Tito Lio. Buti na lang hindi. LOL!

7. Si Harvey na kaibigan ni Roi at kaclose ni Salbe ay super bait din. May kusa siyang tumulong at masaya rin siyang kasama. Sa susunod, agahan mo ang gising para ikaw na ang magluluto, ha? hahaha! Joke lang!

8. Si Vajee. Hindi ko na alam ang nangyari kay Vajee. ang alam ko, unang una niyang binalita pagkakita niya saken, na nakita niya si Wobi.

9. Si Salbe…hmmm… ang alam ko, hindi man niya sabihin kahit kanino, siya ang isa sa pinakamasayang nilalang nung outing na yun… Sabi nga niya, na sabi ko rin, hindi kelangang ipangalandakang masaya ka kung talagang masaya ka. Hindi mo kelangang kumbinsihin ang kahit na sino at sabihing “ang saya saya ko” kung sa muka mo pa lang, kita na ang kasiyahan mo. Natutuwa talaga ako na tama ang mga desisyon mo. Ang hindi lang talaga tama, e ang timpla ng mga inuming pinanglasing mo sa aming lahat!

10. Last but not the least, namiss ko talaga ng bonggang jabongga si Daddy Bong. Thursday morning kasi nung huli kaming magkita dahil nung hapon, lumipad na nga siya papuntang Cebu. Kaya pagkakita ko sa kanya nung madaling araw ng Linggo, ang saya saya saya ko! Obvious naman, di ba, dad? Wink

———–

Some pics:

 

Night swimming. Sinong wasted?

 

Pansol's Next Top Model

Ito na muna. Tinatamad akong magupload ng ibang pics. Pati yung mga pics sa camera ni Ate Kara di pa nadiDL. Sowee.

 

Sana may kasunod pa ito! At sana yung ibang naimbitahan, e makasama na. Di ba, Tarbs?

 

8 people like this post.

Top 5 Awardee: Jeremy

59

Category : family, life outside work, Motherhood and parenting, musings

On March 24, Jeremy went up the stage to signal the end of his first year in school, and yes, to claim two medals.  One was given to all students, I guess, to reward them for a year of school works, and for diligently attending classes LOL. But the second medal is so much more special because it was given to him as an award for being one of the top 5 students in the school. This second medal actually came as a surprise because I was about to remove Jeremy’s long sleeved white polo and tie as he was sweating profusely even if it was actually breezy (thank God for the very nice weather that afternoon). Buti na lang, I didn’t take out his polo because at the time, the school administrator was already announcing how they were able to arrive at the selection of the top 5 students in the school (remember that this was a SPED school so Jeremy’s classmates were all older than him–he was actually the youngest in the school at 3 years old). He said that all the school teachers conferred and submitted the names of the students whom they believe should be awarded as the top 5 best students of the school. The 5 names, were in fact, not ranked according to order. They were just to be called the top 5 students. So, ok, fine.

Anyways, after the second student’s name was called, I had to do a double take because I heard the school administrator calling Jeremy’s name. Wow! It was really very surprising! It’s not that I doubted my little boy’s ability, but I just wasn’t expecting it. Still, I was very thankful to the school for all the help and for being patient with my overly makulit little boy who can now spell and write his name (yung Jeremy lang nga. Hihi.), read and write the alphabet, recite and write the numbers, etc., effectively preparing him for the big school this coming school year.

Before I could recover, Jeremy was already on his way to the stage. Haha! He was very excited to go up the stage for the second time, and he was really beaming. I don’t know if he really understood what he was doing, but I knew that I was the proudest mom in that place. All over him, the other kids were 4, 6, 12 years old, some of them in their teens, and here he was, the youngest in the school getting a top honors medal.

After the ceremonies, we just ate (food was included in the graduation fee), and then, we went home, as we could not celebrate properly since Daddy Bong was not around. He had a conference to attend.

Anyways, as promised, here are some photos we took of the little boy and of me and Ate Kara. Special thanks, of course, to my Ate Kara who took most of the photos.

The little boy before we left for the graduation exercises

 

Hamming it up for the camera

With Ate Kara before the ceremony started

Ain't I lucky to have beautiful children? Smile

Proud Mama and the graduating little boy

Couldn't resist putting this photo here because of the really big smile. Smile

Going up the stage for the first time. Look at the happy smile on my little boy's face!

Graduate nako!

With Teacher Zie

Look, ma! Two medals!

Congratulations to our little boy, Jeremy! Daddy and Mama hope you will sustain  your good work in school. Oh, Daddy Bong bought the little good boy a Disney Cars lunch bag and a Cars shirt to go with it as his reward. Naturally, the little boy was very happy. Smile Sana lang makuntento na lang siya sa Disney Cars at huwag niya kaming hingian ng totoong kotse. If that happens, lagot!

4 people like this post.

Bukas, Sabado, pupunta kami sa Mall

50

Category : family, life outside work, Motherhood and parenting, musings

Bukas, Sabado, pupunta kami sa mall kasama si Jeremy.

Kung makapagannounce naman ako, kala mo napakaspecial ng SM. Pero ang totoo, ang pakay namin sa pagpunta sa mall ang special. Bakit kamo? Because we will buy a long-sleeved polo for our 3-year old boy, Jeremy. Again, bakit kamo? Because he is graduating on March 24.

I’ve had countless experiences of going on stage during graduation or recognition day ceremonies. The other day I was recalling the many times my mom went on stage to accompany me as I am cited for being an outstanding student, or for winning school contests. Suffice it to say that I was pretty much an achiever when I was still a student. Pero ang hindi ko inexpect, was the pride I would feel when it was my turn to accompany my child to the stage, because this time, ako naman ang magsasabit ng medalya sa kanya. And that has been my experience with Ate Kara. Ever since she started schooling, maraming beses na rin akong umakyat ng stage as a proud mom, nagsasabit ng mga medalya dahil either honor student siya, or she also won in school contests (like mama, like Ate Kara. Haha!) I don’t know if my mom felt the same way I would feel whenever Kara’s Graduation or Recognition Day comes, but I know, feeling ko, ako na ang pinakaswerteng nanay sa mundo at pinakamagaling ang anak ko sa lahat. At siguro, talagang maswerte nga lang ako dahil if I haven’t said so yet, my Ate Kara is one smart kid.

And now, on Thursday, to be exact, it will be Jeremy’s turn. He will graduate for the first time, wearing a white, long-sleeved polo and long black pants.

Hindi ko pa alam what will happen. But you see, Jeremy’s school is one of a kind. His school is a SPED school. Before the school year started kasi, we had him attend Occupational Therapy sessions. I felt that at a little over 24 months, his speech capability was late. When his developmental pedia ran some tests, we found that his speech capability was lagging, only 16-17 months when he was already 26 months at the time (2 years and 2 months). The doctor said that it might be because his motor skills were advanced naman for his age. Suffice it to say that he is really a very active little boy. We feared he might have ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder). While this was kind of a bad news for us, Bong and I thought there should be intervention as early as possible. Ayaw namin na kung kelan late na, saka naman kami kikilos.

So that was what we did. For almost a year, he attended OT sessions with her pretty and really smart occupational therapist, Teacher Abbi. There we saw his improvement. If before he was very impatient, would run around, and seldom stop to talk to you if you call him, he improved a lot. Nabawasan ang pagiging malikot niya, pati yung sobrang pagtatantrums niya. We were also told not to easily give in when he cries to get what he wants. That’s what kids typically do. They cry even without provocation so that you’d eventually give in to their desires. (See how clever kids are!) The OT sessions not only involved behavior modification, but also speech exercises. We were just blessed to have Teacher Abbi (of Building Blocks Child Therapy Clinic in Sta. Rosa) assigned to Jeremy because we found her not just smart but very patient and super sweet (feeling ko nga ako yung mas attached sa kanya when we eventually had to stop having Jeremy attend his OT sessions).

When Jeremy stopped attending private OT sessions and June came, (this was last year, June 2010), our family decided to have him attend school at this SPED school in Sta. Rosa. Jeremy’s school is from 1-4pm, and there are just 4 of them in that class. Siya ang pinakabata. After school started, we brought Jeremy back to his developmental pedia and he was reassessed. This time, his assessment indicated that his skills were now right for his age. Actually, yung over-all assessment for him was at 3-3.5 years old. At the time, he was 3 years and 2 months old. The doctor told us we should have enrolled him in a regular preschool, not in a special school because his development might be hampered if he has to wait for his other classmates. But we saw the wisdom of him attending a special school because the teacher to student ratio was only 1:4. This is also why now, he can confidently count to 40, read and write the numbers and alphabet on his own, and even read simple words. He hasn’t turned 4 yet, but he can already do these and more. I don’t think all kids below 4 years old can do those already. But I also don’t know if all kids below 4 years old would be able to reason out with their moms or yayas and refuse to do their homeworks because they’re already tired, or they’re sleepy, or better yet, “ka-seeeh, tatamad na ku e.” Jeremy, for some reason, often tells us these come homework time. Haha! Alam na!

So come Thursday, I am, once again, going to be one proud Mama. (Unfortunately, Bong will miss his graduation as he is attending a conference at work) Wala namang sinabi ang school na award that Jeremy will get, but what the heck. My baby will graduate and it will signal his transition to a regular school, the one Ate Kara attends, Canossa School in Sta. Rosa (yeah, the same school I attended from elementary to high school). And that, for me, is enough reason to be very proud and happy.

 

Pero bago yun, bukas, Sabado, pupunta kami sa mall kasama si Jeremy.

Special ang pagpunta namin bukas dun. Hindi para mag-grocery, o kumain lang sa labas. Bibili kami ng graduation attire ng little boy namin. Wag lang sana ako maiyak ulit sa graduation niya just like what happened during Ate Kara’s graduation in elementary. I have a penchant for crying during graduations, you see.

Wish me luck!

 

 

3 people like this post.

Now I know why Splash Island never made a splash

66

Category : family, life outside work, musings

There is a reason why I put off going to Splash Island, which is located in Southwoods, Biñan, Laguna. Although it is only a few minutes away from where we live, I never had a compelling reason to want to go there. I have heard of the resort’s features, like a big wave pool, and all those different other rides, but I did not really take much notice. Apart from the expensive entrance fee (P500 per head for adults; P400 for kids), I have always thought that it’s just there so anytime we want we can actually just go there…until I saw the 50% discount offered via MetroDeal, an e-coupon site which features nice deals you can take advantage of.

And because the resort’s reopening day coincided with the eve of my birthday, I decided to purchase nine tickets, all at 50% off. I thought it would be a chance for us to unwind and celebrate my birthday in advance, but more a chance for the kids to enjoy after weeks of illness. With everything that happened to us in the recent past, we all needed a break. Or so I thought.

We arrived at Splash Island close to lunchtime already. The park opened at 9am and would close at 6pm that Saturday (Feb. 19) Since guests aren’t allowed to bring in food, and the website actually lists an impressive array of restaurants, I thought it would be ok to just eat there. So off we went: Me, Bong, Ate Kara, Jeremy, Cassie, my sister Anne, her boyfriend Onid, and our two Ates: Cris and Weng.

When we got there, the first order of the day was to present to the admission staff the vouchers I printed from Metro Deal. Ok na sana, except that the two ladies took more than ten minutes to verify the vouchers I presented. Why? Because they only had one hard copy of the list of all vouchers issued by Metro Deal! Who said anything about using computers, at the very least, MS Excel so the codes could be easily verifed? Certainly not the staff of Splash Island. So the two ladies in the guest relations/admission area had to flip pages several times in order to verify one voucher, and repeat the same procedure for all the other vouchers. Oh, and have I told you I bought nine vouchers?

Ok, so after more than ten years minutes without any queue before us (there was no other person in the area but us. Ganun kakonti ang tao), we were given our tickets, and then allowed entry to the resort after our bags were checked by their security personnel. I wanted to put our things in a secure place, so before going inside, I inquired about renting one of their airconditioned cabanas. I was told that we just had to go to a cabana and wait for their staff to approach us so we could get in and pay, at the same time. Ok, fair enough. After asking around, (they didn’t give us a map of the place. We were told they ran out of maps. Already, I thought. To think they had just reopened the place that day), we were able to find the cabanas. There is no telling what cabanas were already occupied as there were no marks whatsoever. But the really awful thing was, there wasn’t anybody around from Splash Island to approach so we could rent one of the cabanas. Again, after walking aimlessly (two of the staff we approached repeated what the guest services staff told us, that one of their personnel would approach us for the payment) Bong and I decided to go to the guest services office to complain. (Imagine, it was very very very hot that day, and we had not eaten lunch so we were already pissed off). A small guy in black hurriedly came out of the guest relations office bringing with him the acknowledgment receipt for the cabanas and apologized as the person in charge, according to him, was on a break and there was no reliever around. So why the hell did they give us the runaround? Beats me.

Finally, we were able to pay and get settled inside the very very small and cramped cabana. We left our things and decided to find a place to eat. I did not anticipate the problem of finding anything decent to eat because the website gives you a detailed list of all the restaurants/food carts available—Shakey’s, Kenny Roger’s Roasters, Mini Dampa, and 21 other food stations. Besides, if you are running a resort that prohibits bringing in of food, then it is only reasonable for your guests to expect that there won’t be a shortage of anything to eat, right? Wrong, because we later found out that there were no food establishments other than the ones (methinks are) managed by the owners of the place—two grill stations and another station for chichirya and drinks, all situated in their food court. The only other food stall we found was the hotdog stall which ran out of buns before the afternoon was over. So imagine the line of impatient, hungry people who wanted to eat so they could go back to swimming. Because we did not have any other choice, we bought two small bilaos at P400 each. One bilao contained chopsuey (bland), pork adobo, a piece of fried chicken (leg), salted egg, a tomato and green mango. The other bilao contained about 4 pcs of pork barbecue (because there was no more grilled tilapia), grilled liempo, grilled eggplant, salted egg, a tomato, and green mango. Both came with four cups of rice each. We bought extra adobo for everyone and drinks from the beverage section, and were somehow able to eat.

The obligatory photo op where the resort's name is located. Can you still see my little boy? Wink

After eating, it was decided that Ate Kara, Bong and Jeremy would all try the zipline. Ate Kara went in first and Bong and Jem next. Ate Kara had done it previously in Bulacan so she was excited to try it. But I was really proud of my little boy because he was all smiles as he and Daddy went from one end to the other, giving me and Ate Kara a thumbs up sign when it was over.

Ate Kara trying out the zipline

The little boy being prepared for his zipline experience is all smiles =)

Daddy Bong and Jeremy preparing to go up for the launch

Daddy and Jeremy as they fly for the first time

Close up shot. Ang pogi ng mag-ama ko ah!

Later, because we were with the kids, and we later found out that not all resort attractions were open (because we were told nobody would man the other attractions) and the ones that were open had schedules when they could be used, we just decided to stay at the Agos Grandes and Water Wahoo areas which are very near each other.

Nakakaquota na sa pics si Jem ah. So now we know who Daddy Bong's favorite photography subject is. =)

enjoying the waves

Ate Kara and Anne, my sister

Bubbles, bubbles, bubbly bubbly bubbles...

Much later, Ate Kara, Daddy and Tito Onid tried the Tausug Trails. We did not try the Balsa River because water there was very very dirty. Actually, there wasn’t any place you could call really clean, to think it had just reopened that day.

Tausug Trails with Ate Kara and Tito Onid

But I guess what was important was that the kids enjoyed our little outing. We took photos and you won’t realize how disappointed we were with the whole experience because the kids enjoyed the two attractions we stayed in. Cassie, as expected, had the most to drink. Haha! In fact, she was doing it deliberately in the end. That girl! I almost would have a heart attack every time she did so. We stayed until their closing which was at 6pm. Jeremy and Cassie actually did not want to leave so we had to pretend we were leaving them so they’d finally leave with us.

Mama and Cassie enjoying the waters

Bakit kaya parang naughty ang smile ng little boy?

ang mga cute at isang pa-cute. sino yung pa-cute?

My verdict of Splash Island? Please don’t go there if you want to have real fun and enjoy the day. Either spend the day on the beach, or go find a private resort to ensure water is clean and you have the area to yourselves, not to mention so you could bring your own food. But maybe you could also find a nice and decent public pool which does not charge the exorbitant fees Splash Island charges its hapless and unsuspecting victims visitors. Oh, and they charge separate fees for the zipline, and the wall climbing. Splash Island Management, we were told is new, or so, that’s what their website says. But then I guess the new owners haven’t learned their lesson. Unless they do something to improve not just their facilities, but also their services, and how they manage the place, I am pretty sure it wouldn’t be too long before it closes to the public. Again. But this time, it might just be for good.

So now what? I am already 35, that’s what it all is about. Belated Happy Birthday to me. And to you all who took the time to greet me here, or via text and/or FB, thanks so much! Life still has so much to offer and I say, bring it on!

6 people like this post.

Grown-Up Christmas List ko

36

Category : family, life outside work, Motherhood and parenting, musings, Work

Sa tuwing magpapasko, may dalawang kanta akong gustong gusto kong kinakanta, yung Sana Ngayong Pasko ni Lea Salonga at ang Grown-Up Christmas List na napakarami nang covers ng iba’t ibang magagaling na mang-aawit. Of the two, sobrang nakaka-touch sa akin ang Grown-Up Christmas List dahil madarama mo rito ang sinseridad ng sumulat ng awiting ito.

Ang pinakagusto kong parte ay ito:

No more lives torn apart
That wars would never start
And time would heal all hearts
And everyone would have a friend
And right would always win
And love would never end, no
This is my grown up Christmas list

Masyado na kasing balot ng negativity ang ating mundo at sa palagay ko lang, kelangan naman nating ipaalala sa mga sarili natin na may mga bagay na importante, mas importante kesa ang pagkakapanalo sa lotto. (Ang totoo, bitter pa rin ako…dahil di ako o si Daddy Bong ang pinalad manalo sa nakaraang lotto draw ng tumataginting na P741 million. LOL.)

Pero dahil gusto ko ring bigyang puwang ang Christmas wish list ko bukod sa Grown-Up Christmas List sa taas, e isusulat ko na lang sila dito.

1.      sana hindi na magkasakit ang mga inakay namin ni Daddy Bong. Si Ate Kara, Jeremy, at Cassie na sinusumpong ng asthma every now and then, ang nagpapahirap sa aming kalooban everytime magkakasakit sila. Tulad ngayon.

2.      in case magkasakit, libreng gamot tulad ng salbutamol nebules at budesonide respules. Ang mahal nila ha.

3.      good health para sa mga magulang at mga kapatid namin ni Daddy Bong.

4.      Magandang business na pwedeng pagkakitaan nang long term, at capital na rin para maumpisahan ang business na ito

5.      magandang opportunity sa professional lives namin ni Daddy Bong. (Nagusap na tayo, di ba, Lord?)

6.      Mahabang vacation leave with pay. As in mga 6 months man lang. Hihihi!

7.      all-expenses paid vacation for 7 to Bohol and Hong Kong with pocket money

8.      two-day date with Daddy Bong na hindi kami parehong magi-guilty dahil iniwan namin ang mga bata sa bahay

9.      Ipad 3G+Wifi or Kindle 3G +Wifi or NookColor – dahil mahilig ako magbasa ng mga libro at ang dami ko nang gustong basahin pero di ko magawa dahil mabigat silang dalhin. Isama mo pa riyan ang kaadikan sa net at bloghopping

10.  latest novel ni Steve Berry, ang The Emperor’s Tomb

11.  brand new automatic car

12.   oven para makapag-bake ako ng mga gusto kong i-bake

Hindi ko alam kung ilan sa mga ito ang matutupad ngayong Pasko o sa mga susunod pang mga araw o buwan matapos ito. Pero libre lang naman ang mangarap, kaya kahit marami, hayaan nyo na.

Ito ay Para sa Make a Wish List Raffle ni Salbehe.

1 person likes this post.

Hindi ito tungkol sa Glee

68

Category : family, life outside work, Motherhood and parenting, musings, Work

Ilang araw na akong umuuwi ng sobrang late, at nitong dalawang nakaraang araw, nung Lunes at Martes, to be exact, e magkasunod na pasado alas-10 na ang uwi ko. Buti na lang at sinusundo ako ni Daddy Bong. At habang tinatawag ko ang lahat ng mga bathala sa langit at napapamura (excuse my French) sa inis dahil sa pagpalpak ng pc ko at ng printer namin dito sa opisina e maririnig ko ang mga sigaw niya—minsan naiinis, minsan tuwang tuwa, dahil sa nilalaro niyang tong-its sa telepono niya. Tuloy, hindi ko alam kung maiinis ako sa ginagawa kong trabaho, o sa kanya dahil lalo lang niya akong iniinggit, at sa bawat hiyaw niya, e namamagnify naman ang katotohanang wala akong petiks moment kesehodang alas-10 na ng gabi (joke lang.) Ito pa rin ay sa kadahilanang napakarami naming trabaho dala ng nalalapit nang ika-100 anibersaryo ng aking pinapasukang kumpanya.

Pero kagabi, sa di inaasahang pagmimilagro ng mga bathala, e ready na akong umuwi bago pa man mag- alas-8. Kaya ayun, hindi na ko nagpaka-bibo pa sa boss ko at inunahan ko na siyang umuwi. Buti na lang, dahil paguwi, (kasabay si Daddy Bong na saktong nauna ng kaunti sa akin at naghintay na lang sa aming town plaza) e palabas na ang Glee. Kung di pa ko niremind ni Ate Kara, e hindi ko maaalalang Miyerkules nga pala at gabi ng Glee. Hindi ko pa rin naumpisahan pero paglipat sa Jack TV channel, saktong yung mga juicy moments ang palabas. By juicy, I mean dalawa sa mga characters ng Glee ay nagme-make out. si Tina at Mike, na parehong Asian, ay naglalampungan. Pero kung bakit naman din maya maya lang ay may nag-flash sa scene na image ni Coach Beiste na naka-ballet attire habang nagyoyosi (I think, di ko na maalala mashado e). Naloka ako bigla. Hindi ko naintindihan kung anong ibig sabihin, kaya tinanong ko si Daddy Bong. Di din niya maintindihan yung explanation dahil kasalukuyan namang nagkukulitan ang dalawang piglets na sina Jeremy at Cassie, at mas malalakas pa ang mga boses nila kesa sa pinanonood namin.

Kaya ang tinanong ko e si Ate Kara. Eto ang explanation niya: “Pag nagme-makeout kase yung mga students, para daw mag “cool down,” they picture Coach Beiste in the most disgusting way.”

Ok, kung inaakala nyong tungkol sa Glee ang post na ito, nagkakamali kayo. Ang totoo, bigla kong narealize na alam na ni Ate Kara ang mga konseptong making out and “cooling down.” Naloka talaga ako, pero panandalian lang. Hehe. Sa panahon ngayon, hindi na talaga maiiwasan ng mga kabataang maexpose sa mga ganitong bagay. Isama mo pa diyan ang miminsanang pagkakataong nakakalimutan ko na hindi 30-years old ang kausap ko kundi ang anak kong 13-years old pa lamang.

Pero kesehodang tumaas ang kilay ng mga mapanuring nilalang, never kasi akong naging sobrang istrikta kay Ate Kara. Yung mga officemates ko pa nga noon ang mashadong protective at ayaw ipabasa kay Ate Kara ang Twilight series dahil sa mga references about sex. Ako, hinayaan ko siya, dahil sa dami ng mga kabataang mas bata pa sa kanya na nakabasa na ng Twilight series, malamang sa malamang, kung hinigpitan ko siya, hahanap at hahanap pa rin siya ng paraang mabasa yun.

Simple lang naman akong nanay. Mas gusto kong nagagabayan ko si Ate Kara sa paraang hindi niya ako kaiinisan. Hindi ko siya pinaghihigpitan sa mga ganito dahil mas gusto kong alam ko kung ano ang mga pinanonood at binabasa niya. Alam din niya kung ano ang mga hangganan niya. Alam niyang hindi siya pwedeng basta basta maglakwatsa kung saan saan kung mga kaklase lang niya ang kasama. Sa iisang pagkakataong ginawa niya yun, hindi ko siya pinagalitan, kinausap ko ng kalmado, at abut abot ang paghingi niya ng pasensiya.

Bihira akong magalit sa kanya, bagkus, kinakausap ko siya ng maayos, kahit pa nga minsan sa text lang, para hindi naman din siya masyadong mapahiya sa akin, sa mga kasama niya, o sa mga taong nakapaligid sa kanya. Ang kung anumang isyung mabigat na kailangan naming pagusapan ay sa aming dalawa lamang. Sa ganyang paraan ko naipararamdam sa kanya na pwede akong maging kaibigan, pero dapat may sapat pa ring puwang para maramdaman naman niyang ako pa rin ang nanay niya.

Hindi madaling maging nanay, o magulang. Maraming mga pagkakataong nagkukuwento ako ng mabilisan sa Facebook tungkol sa mga piglets na sina Jeremy at Cassie. Sa kabila ng mga nakatutuwa at nakaaaliw na pagkakataon dala ng kanilang kainosentehan, I wear a different hat pagdating sa panganay na si Ate Kara. At sa araw-araw na pagiging nanay nila, abut-abot ang pasasalamat ko kay Lord dahil sa dinami dami ng pwedeng pagbigyan sa kanila, ako at si Daddy Bong ang napili Niyang maging mga magulang nila.

OT: Kanina, naaliw ako sa kwento ni Daddy Bong habang nagbibiyahe kami papuntang Alabang. Nanaginip daw siya. Ang napanaginipan niya, si Charice. Oo, si Charice Pempengco na ngayon ay Charice na lang o Sunshine Corazon sa Glee (again, walang kinalaman sa Glee ang post ko). Wala namang juicy stuff, feel na feel lang daw niya na FC, a.k.a. feeling close sa kanya si Charice. Sobrang makangiti at makaestima sa kanya.  O e ano ngayon? Wala lang, masabi lang kasi si Daddy Bong ay magwa-one year na rin sa kanyang blogging. Padalhan nyo naman siya ng fan sign sa kermiteah(at)yahoo(dot)com. Wink

3 people like this post.

© 2005-2012 Keekaye's sketches All Rights Reserved Copy Protected by Chetans WP-Copyprotect.

© 2005-2012 Keekaye's sketches All Rights Reserved Copy Protected by Chetans WP-Copyprotect.