Pag mukha namang dikya ang dahilan ng lugami mo, masisigurado ko sayong patay ang adhika mong maging mabuting tao.

Eto na naman ako tulad ng nasulat ko dito. Pag naiisip ko kung paano akong nagtiwala at nagmahal sa isang taong sumira sa usapan, naiiinis ako nang sobra. At yung pagkainis na yun, daig pa sa kung paanong gusto kong batuhin ang mga pusa kapag nakaririnig ako ng kanilang halinghing habang sila’y nagliligawan.

Pag naiisip ko siya, gusto kong busalan ang kuyukot niyang kitang kita kapag nagsusuot siya ng mababang pantalon na animo’y kaakit-akit siya. Oo, ako na ang galit!

Pero paanong di ka maiinis kung sa tagal ng pagsasama nyo, nakuha niyang magmistulang banal sa iyong paningin, kulang na lang ay umawit ng luwalhati sa tuwing ibibida niya ang mga magagandang ginawa nya para sa iyo at sa pamilya mo? Walang sinabi ang mga maharlika at dugong bughaw sa galing niya, yun pala, itinatago lang niya ang dami ng peklat at sariwang sugat ng katauhan niya.

Mali rin naman kasi ako. Dapat noon pa, nahuli ko na ang senyales ng kanyang panibugho sa buhay na mayroon ako. Pero nagsawalang kibo ako dahil gusto kong mapanatili ang pagsasama naming sintamis ng pulot-pukyutan.

Pero ganun yata talaga. Gaano man niya itago ang hindi maganda sa kanyang pagkatao, lalabas pa rin ang kapangitan nito, parang alingawngaw na di matigil sa pagsusumigaw, lalo at maraming mata na ang nakapuna rito. Itago man niya ito sa yungib at kasuluk-sulukan ng kanyang pagkukunwari, lalabas pa rin ang nakasusulasok niyang paguugali.

Pero dahil likas din sa akin ang pagnanais na hindi magsalita nang makasasakit sa ibang tao, naghintay ako hanggang sa huling sandali. Hugot dito, hugot doon ng pasensiya ang ginawa ko habang tinitimpi ang galit na gustong magumalpas sa tuwing nakikita ko ang nangangalumata niyang presensiya. Pinatutulog ka pa ba ng iyong konsensiya? Palagay ko hindi na, dahil para kang manananggal na tumalilis sa gitna ng pagkahimbing namin dala ang kung anong mga bagay na di ko na matantiya. Sa huli, ang masasabi ko, naniniwala ako sa karma. Sana tamaan ka niya nang bonggang bongga!

———————–

Note: Ito ay para di naman masabi ni JKulisap na hindi ko sinuportahan ang kanyang patimpalak. Kaibigan ko yan kaya kung anong kalokohan niya, e siya kong susuportahan. o ha, 347 na salita. Bilang yan!

6 people like this post.

Unlike

Gusto kong sabihing napakahirap magtiwala sa isang tao lalo’t hindi mo siya kilala. Kaya nga sinasabing trust is earned. Hindi kasi yun ibinibigay nang kusa. Kelangan mong mag-effort para makuha mo yun. At pag sinabing effort, hindi pwedeng manaka-naka o pag naisipan at nagustuhan mo lang. Kelangan kasi consistent ka sa pagpapakita na mapagkakatiwalaan ka. Dahil pag nakuha mo yun pero dagli mo ring napawalan dahil sa sandamakmak na kasalanang nagawa mo, patay ka na. Sa aking paniniwala, mas mahirap ibalik ang tiwalang nawala. Major production ang dapat mong i-stage para makuha mo yun muli. Wala ring garantiya na kapag nakuha mong muli, hindi na ito muling mawawala sayo. Pero naniniwala din akong kung likas sayo ang pagiging matapat, hindi magiging mahirap para pagtiwalaan ka ng ibang tao.

Gusto kong sabihin na hindi dahil totoo kang makisama at itinuring mong kaibigan ang isang tao, ganun din ang makukuha mo sa kanya. Merong kasabihan na huwag mong gagawin sa iba ang ayaw mong gawin nila sayo. Golden Rule ito. Sa kasamaang palad, may mga tao talagang lalabas na hindi nakakarealize ng Golden Rule. Patitirahin mo sa sarili mong tahanan, ituturing mong kaibigan, ihahatag mo ang anumang mayroon ka, pagsasaluhan ang pagkaing binili mo, gagamitin nang walang habas ang kung anong gamit meron ka. Ang kapalit lang sana e ituring kang maayos. Pero ang masaklap, malalaman mo sa huli na nagaalaga ka pala ng ahas. Bukod sa inubos na nya ang pwedeng ubusin, inaksaya ang pwedeng aksayahin, malalaman mo pa sa huling ipinagkakalat nya ang mga bagay tungkol sa yo na hindi naman totoo.

Gusto kong sabihin na kung gusto mong magkaroon ng mga tapat na kaibigan, dapat marunong kang magbigay ng respeto. Hindi pwedeng ipakita mo ang bugok mong paguugali at sabihin sa sarili mong tanggapin nila kung ano ka, kasi sasabihin ko na sayo: hindi ka katanggap tanggap at hindi sila manghihinayang na itigil ang pakikipagkaibigan nila sayo. Pero bago ka makapagbigay ng respeto  sa iba, sa palagay ko, ang dapat mong unahin, e ang bigyan ng respeto ang sarili mo. Dahil kung ikaw pa lang, e basura na ang tingin mo sa sarili mo, palagay ko yun din ang makikita sayo ng ibang tao.

Gusto kong sabihin na kapag umedad ka na ng mahigit dalawampu, dapat ka nang umakto batay sa tamang edad mo. Hindi na pwede ang patweetums, pang high school lang dapat ang ganun. At lalong hindi magandang ipangalandakan mo ang mga kabugakang ginagawa mo para magpapansin sa ibang tao. Tandaan mo, may tolerance level ang mga taong dati’y sumasama sayo. Pag narating na nila ang rurok noon, asahan mong isa-isa, pwede rin namang sabay-sabay silang maglalahong parang bula sa buhay mo. Pag nangyari ito, wala kang dapat balikan kundi ang sarili mo.

Gusto kong sabihin na hindi habang panahon dapat mabait ka. Kung minsan kailangan mong magsalita at magsungit, magtaray at magmaldita para lang ipaabot sa kinauukulan na hindi ka na natutuwa. At hindi ibig sabihing nagsungit ka, masama ka na. Palagay ko, mas hindi tamang hayaan ang pangaabuso ng ibang tao dahil nakatandaan mo na ang kasabihang mas maganda ang nakauunawa kaysa inuunawa.

Gusto ko ring sabihin na bilog ang mundo. At oo, ang basurang itinapon mo, babalik din sayo.

Ay, nasabi ko na pala silang lahat. Ikaw, may gusto kang sabihin? Sa presinto ka na lang magpaliwanag!

1 person likes this post.

Unlike